filoksera winiec, to owad należący do nadrodziny mszyc. W połowie XIX w. został on przywieziony do Francji z Ameryki i szybko rozprzestrzenił się na winnice całej Europy, siejąc spustoszenie w uprawach winorośli. Skala wyrządzonych spustoszeń była tak ogromna, że wiele rodzin winiarskich opuściło swój kraj, przenosząc się do Algierii, Tunezji oraz do krajów Nowego Świata.
Podczas, gdy w Ameryce owad ten żył swobodnie na dzikiej winorośli nie czyniąc większych szkód, na winorośli europejskiej Vitis vinitera znalazł optymalne warunki do rozwoju. Filoksera winiec posiada dwie formy rozwojowe: korzeniową i liściową. Ta pierwsza żeruje na korzeniach w formie larw, powodując ich perforację i zamieranie. Podczas, gdy w wypadku odmian amerykańskich występują naturalne reakcje odpornościowe, które ograniczają rozwój szkodnika, to takie reakcje nie były w stanie wytworzyć się w przypadku winorośli Vitis vinifera.
Larwy filkosery opuszczają korzenie roślin, gdy jest ich tak dużo, że zaczynają konkurować o pokarm lub gdy roślina obumiera. Wypełzają na powierzchnię, a część z nich się uskrzydla i rozprzestrzenia. Ostatecznie zagnieżdżają się w szczelinach pni, gdzie składają jaja. Z tych jaj wylęgają się osobniki męskie i żeńskie, oba pozbawione aparatu gębowego. Ich zadaniem jest kopulacja, po której samice składają jaja. Każda samica składa po jednym jaju, które zimuje na pniu. Na wiosnę z tych jaj wylęgają się samice, które żerują na liściach. W wyniku wstrzykiwania przez nie do liści specjalnych wydzielin, na liściach tworzą się charakterystyczne brodawki. Do nich samice składają po kilkaset jaj. Wylęgające się z nich larwy, albo rozchodzą się po liściach (forma liściowa), albo schodzą do korzeni, dając początek korzeniowej formie filoksery.
Filoksera gorzej rozwija się na suchych glebach piaszczystych. Wynikać to może z faktu, że ostre ziarenka piasku ranią delikatne owady. Filoksera praktycznie nie występuje na glebach zawierających więcej niż 65% drobnych i średnich frakcji.